عطاالله جنگوک

عطاءالله جنگوک آهنگساز و نوازنده تار و سه تار و ردیف‌دان در سال ۱۳۲۷ در جنوبی‌ترین شهر استان فارس، شهر لار، دیده به جهان گشود .

وی از اوایل ورود به دبیرستان به ساز تار علاقه‌مند می‌شود و با بهره گیری از اشیایی مثل چوب و نخ ابریشم برای خود ساز می سازد.

علاقه مندی به تار سبب می‌شود تا وی پیش از رفتن به دانشگاه به سراغ استاد محمد حسن عذاری برود که از جمله شاگردان درویش‌خان و مرحوم شهنازی بود، اما این آموزش کوتاه مدت پاسخگوی نیاز جنگوک جوان نمی‌شود و مدتی بعد با دادن امتحان در دانشکده هنرهای زیبای تهران در رشته موسیقی پذیرفته‌  و به تهران می‌آید.

وی موسیقی را در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران پی گرفت و همزمان نزد استادان علی اکبرخان شهنازی، محمد حسن عذاری و غلامحسین عذاری به آموزش نوازندگی تار و سه تار و رموز و ظرایف موسیقی سنتی پرداخت

همزمان با ثبت نام در دانشکده نزد استاد علی اکبر خان شهنازی می‌رود و  هفته ای دو جلسه در هنرستان و دو جلسه در مکتب صبا با ایشان کار می کند. جنگوک از معدود شاگردان استاد علی‌اکبرخان شهنازی بود که 9 سال مداوم از محضرش کسب فیض کرد . اعتماد استاد به آموخته‌های جنگوک به حدی بود که او را بعد از مدتی به تدریس در کلاسی جداگانه می‌گمارد .

برگزاری کنسرت‌هایی با مرحوم رضوی سروستانی و استاد اصغر بهاری از جمله کارهای جنگوک در سال‌های اولیه شکل گیری مرکز حفظ و اشاعه آثار موسیقی صدا وسیما بود. بد نیست بدانید جنگوک تا سال 1375 با مرکز حفظ و اشاعه موسیقی صدا وسیما همکاری می‌کرد.

درک جنگوک  از موسیقی نواحی ایران و ظرفیت‌های این گونه موسیقایی سبب می‌شود تا او از سال 1358 به فکر تنظیم و اشاعه موسیقی فولکلور بیفتد و چهار سال در این زمینه کار کند تا سال 1362 که آلبومی را به نام "پرستاره"  به  اتفاق آقایان آذرسینا، شناسا، شفیعیان و مرتضی اعیان، منتشر کرد.

این آلبوم برداشتی تازه بود از موسیقی فولکلور و محلی استان فارس که تا آن زمان هیچ کس در این زمینه کار نکرده بود و انصافاً خیلی تأثیرگذار شد و بدعتی شد برای کارهای فولکلور بعدی.

بعد از آن آلبوم، «مال کَنون» را منتشر کرد.  اثری که شهرتی ملی پیدا کرد و نام جنگوک را بر سرزبان‌ها انداخت.. مال کنون موسیقی فولکلور بختیاری ها است. بعد از‌آن آلبوم «چشم به راه» را به اتفاق شهرام ناظری منتشر کرد. کار بعدی او آلبوم «هی جار» ،آلبوم تکنوازی نوروز بود .

آلبوم سرو و ماه نیز با صدای بهرام باجلان از جمله کارهای بعدی جنگوک بود.
 
چند سال بعد او آلبوم همسایه با صدای علیرضا افتخاری  و «یار کدیم» که برداشتی از موسیقی بندری است  و آلبوم نوای بی نهفت را به همراه کتاب نت این اثر به بازار موسیقی عرضه کرد.

عطاءالله جنگوک سال‌های پایانی عمرش را با بیماری قلبی دست و پنجه نرم می‌کرد . وی روز یکم اردیبهشت سال 1389 دار فانی را وداع گفت.