جلبیل

 

 

 

 

جلبیل(روسری بندری )

بانوان هرمزگانی از سرپوش های زیبایی مانند لچک انواع روسری و چادر استفاده می کنند. در این میان روسری جزو اصلی تن پوش زنان محسوب می شود که با لباسها هماهنگ و هم نواست. روسری در گویش محلی جلبیل خوانده می شود که ریشه در کلمه جلباب به معنای چادر فراخ دارد.

جلبیل از مهمترین و پر استفاده ترین روسری ها در بین زنان استان به شمار می رود که نوع دوخت و تزیینات آن در مناطق مختلف متفاوت می باشد. جلبیل یک نوع پارچه توری مشکی رنگ به طول و عرض 2*1 متر می باشد که زنان و دختران از آن بر روی لچک استفاده می کنند.

انواع جلبیل عبارتند از: جلبیل خوسی، جلبیل بستکی، جلبیل ملافه ای، جلبیل پولکی، جلبیل کزین، جلبیل گل شاهینی و جلبیل توری هفت رنگ

جلبیل خوسی از روسری های نفیس و زیبای هرمزگان می باشد که در گذشته به وسیله خوس های از طلا و نقره ی اصل و عمدتا بر روی تور مشکی و گاهی بر روی تورهای سبز و سفید دوخته می شد.

این جلبیل امروزه با خوس های طلایی و نقره ای و با دست به صورت نواری پهن که شکل حاشیه ای به خود می گیرد با ردیف هایی از گل های فرفره ای ، گل گوشواره ای و همچنین نقوش ستاره های 4پر ، 6 پر و 8 پر و طرح های تک پروانه ای ، کاکله ای، طرح خرچنگ، دبله و غیره در تمام طول و عرض روسری دوخته می شود.

نوع دیگر جلبیل ،جلبیل پولکی است.این جلبیل با پارچه توری مشکی بر روی کمه یا کارگاه بسته شده و به وسیله گلابتون و پولک های ریز و درشت تمام سطح آن گلدوزی می شود. در این نوع جلبیل پولک ها به شکل دانه دانه و گاه مدور و در کنار هم بر روی جلبیل کار می شود.