ابراهیم منصفی

ابراهیم منصفی در سال ۱۳۲۴در بندرعباس متولد شد. پدر ابراهیم مینابی و مادرش اهل صحراباغ لار بود. ابراهیم به قول خود زاده‌ی عشق زنی بود به مردی که آوازش او را سحر کرده بود. ابراهیم منصفی دوران تحصیل خود را در بندرعباس گذراند و پس از طی کردن مقطع ابتدایی وارد دوره‌ی متوسطه شد. هم زمان با همین روزها و تحصیل او در دبیرستان بود که نخستین جرقه‌های او برای دل سپردن به هنر و ادبیات نیز آغاز شد. او که الفتش با صدا و خواندن را با حضور در تعزیه‌خوانی‌های ماه محرم تجربه کرده بود در این روزها جذب گروه های تئاتر دانش آموزی شد و از سویی دیگر عشق سرودن نیز او را آرام نمی گذاشت. تا آنجا که عطش سیری‌ناپذیر او نسبت به شعر و ادبیات، بسیار زود او را برای چاپ اولین مجموعه شعرش ترغیب کرد. کتاب او مجموعه‌ای از اشعار بود که با کمک تعدادی از دوستانش با نام مروارید ساحل در شمارگان اندک به چاپ رساند.

 وی بعدها از تعجیل در چاپ این مجموعه اظهار پشیمانی کرد.

 از سال ۱۳۴۷ بود که مجلات معتبری مانند خوشه و فردوسی نسبت به درج شعرهای آزاد او اقدام کردند. حضور در سه فیلم کوتاه سینمای آزاد آن سال‌ها به کارگردانی حسن بنی‌هاشمی به عنوان بازیگر و دریافت جایزه‌ی اول سینمای آزاد برای فیلم نهنگ که نویسنده‌ی آن نیز خود منصفی بود، باعث شهرت بیشتر او شد.

 او که با موسیقی ملت‌های مختلف آشنایی داشت و در این زمینه مطالعات ارزشمندی را انجام داده بود با علاقه‌ای که به موسیقی فلامینگوی اسپانیا و موسیقی هند از خود نشان داد توانست آثار در خور تحسینی را خلق کند. منصفی در عرصه‌ی سرودن ترانه‌های بومی بیشتر به ترانه‌هایی که رنگ و بوی اجتماعی داشت متمایل بود. وی در این حوزه تحول زیادی به وجود آورد، اجرای ساده و بی شیله پیله‌ی او با آکورد گیتار هنوز مخاطبان فراوانی دارد و نگاه‌های بسیاری را به خود جلب کرده است.

 در هرمزگان منصفی را با عنوان نیمای هرمزگان می شناسند. به واقع منصفی و چند تن از هم‌دوره‌های او جزو اولین نفراتی بودند که به سرودن شعر نو نیمایی و آزاد در این منطقه‌ی جنوبی روی آوردند و زمینه‌ی ادامه‌ی این جریان ادبی را در این خطه فراهم کردند. او که در شعرهای آزاد خود پیرو بلامنازعه احمد شاملو است با تاثیرپذیری از اقلیم و جغرافیای بومی منطقه گاهی به شعر خود تمایزی قابل تشخیص داده است. منصفی زندگی سراسر پرفراز و نشیب داشته و بی گمان همین مساله در شعر او نیز تاثیر عمیقی به جای گذاشته است. او که در دوره ای از عمر خود به شغل معلمی مشغول بود به واسطه‌ی فراز و فرودهایی که در مسیر زندگی‌اش قرار گرفت این شغل را از دست داد و دهه‌ی پایانی عمر خود را با مصائب و دشواری‌های فراوانی گذراند. درخشان‌ترین دوره برای خلق آثار قابل تامل منصفی مربوط به دهه‌ی چهل می شود که وی پس از آن دیگر نتوانست آن شعرهای درخشان را تکرار کند.

 ابراهیم منصفی نام هنری "رامی " را بر خود نهاده بود. وی با بهره گیری از اشعار و صدای گرمش در کنار نوازندگی گیتار  توانست بیش از هشتاد ترانه را بر روی کاست ضبط و از خود به جا گذارد.